Iedere dag nog de kleine dingetjes. Geen chrysantenblaadjes meer plukken uit de vaas voor haar (die at ze altijd en snabbelde ze - zo groot als ze was - altijd van de stelen af).
Geen gestommel meer van de trap af als je thuis komt...
Niet meer worden meegesleurd naar de bank om te kroelen (zelfs de blauwe plekken van d'r tanden mis ik af en toe)
Geen voorwerpen (die dus al een 1/2 jaar of langer ergens lagen) ineens op bed vinden.
Gek... nog steeds de benen in bed optrekken en dan tot het besef komen dat je gewoon languit kan gaan liggen.
't is nu iets meer als een maand geleden en shit, ga nu weer janken....Maar ze is en blijft altijd onze "kleine meid".
Af en toe spontaan een glimlach en een traan denkend aan de herinneringen....
Stuur door
Dit is niet OK